Onu yalnızca rüyalarında görebildiği için hiç uyanmak istemediği sabahların sayısını hatırlamıyordu bile. Sonra seyrekleşmişti rüyalar, onu görmeler, hayaller. Aylardırsa uyandığında ilk aklına gelen O değildi artık. Her aşamasını doya doya yaşadığı daha doğrusu kendine izin verdiği “unutuş” , “sıyrılış” serüveni buraya kadardı. Gene hiç aklına gelmediği bir günün gecesinde gelmişti rüyasına O. Kadın umursamazca yanından geçmiş, geçebilmişti onun. İçinde tek dal kımıldamamıştı, rüyada bile olsa. Ki; biliyordu rüyada olduğunu. Rüyasında düşünmüştü tüm bunları.
Yıllardır bitiremediği romanın son sayfasını nihayet okumuş gibi … Uyandı. Yatağında doğrulup yerde duran terliklerine daldı gözleri kısa süre. Sonra kalktı yataktan. Salona gidip pencereyi açtı. Kapağını kapattığı romanı kütüphanesine koyar gibi. Rüyası da evden çıksın diye.
“ Rüya gibi rüyada başlayıp, rüyada bitti. ” diye fısıldadı. Pencereden dışarıya bakarken teşekkür etti rüyayı yollayan, yaşatana. Tadı damakta kalacak bir roman daha okumuş gibi.
ozgurtamsen 