Karşı komşumun bahçesindeki malta erikleri olgunlaşmaya başladılar. Onun yan komşusunun bahçesinde güller kızardılar. Küçük halam öldü. Gözümde arpacık çıktı. Köy evimin bahçesini otlar bürüdü. Bir emlakçı numarası yollandı, onunla görüşmem gerekiyor. Bayram geldi ve bitti. Kurbanlar kesildiler. Çok yağmur yağdı. Saçlarım uzuyor. Kuşlar balkonuma yuva yapmışlar. Sokaktaki yeşermez dediğim ağaç yemyeşil oldu. Öldü sandığım kauçuk ağacım dört yaprak verdi. Daha birçok şey kendiliğinden oluyor, bitiyor, geçiyor. Yaseminler mesela, en sevdiklerim, mis gibi kokmaya başladılar.
Hiçbir dahlim olmadan kendiliğinden. Öylece, öylesine. İnsanlar gelip gidiyorlar. Duygular gelip geçiyorlar. Biteviye döngü … Yalnızca izleyici olmanın kâh şaşkınlığı, kâh anlamsızlığı, kâh hafifliği. İçimde “bırak” fısıltısı. Değiştiremeyecek, hızlandırıp durduramayacak, denk getirip ıskalatamayacaksan bırak. Zamanını bilen, bekleyen, vakti gelince olan ya da olmayanlar. Tümü bana değil, benim için oluyorlara sığınış. Bazen aciziyet, bazen hafiflik.
Herşey geçer yahu.
özgür tamşen
ozgurtamsen 