RSS

Etiket arşivi: karar

hay hay

Yeni yıl geyiği yapsak mı? Yapmasak mı? Yeni yıl, yeni umutlar, yeni kararlar… En komiği de; yeni kararlar. Eskiden, geçmişte kalan, geçmiş olan, üstüne su içilen, bir daha dönmeyecek, ele geçmeyecek olan zamanlarda kaldı. Milli piyango heyecanı, hayalleri olurdu rüyalarımızı süsleyen, onları ve diğer tümünü bir ayakkabı kutusunun içine koydular. Neyse bu topa hiç girmeyeyim zira çıkılacak gibi değil.

Başta ailece sonra milletçe yaşadığımız dalgalı, giderli, atarlı bu yıldan sonra benim için pek bir şey ifade etmiyor gelecek olan… Gidene bay bay, gelene hay hay! Zaten istemişsin, istememişsin hiç ırgalamıyor gelen geliyor, gidecek olan da gidiyor. Akacak kan damarda, süzülecek yaş gözde, patlayacak kahkaha ümükte durmuyor bir tarafa giren şemsiyede açılmıyor.

2014 nereye, nasıl buyurursa artık!

Kırılacak kıracağız, ağlayacak güleceğiz, kazanacak kaybedeceğiz, konuşacak susacağız, ayrılacak barışacağız, gidecek döneceğiz, yaşlanacak büyüyeceğiz ve sanırım daha az şaşıracağız.

Ahanda kafa durdu! Yazacak, yazılacak gibi değil valla kafamdakiler. Yeni yıl kararları alanlarla (en çok kilo verme kararı alanlar ) uğraşasım, geçtiğimiz yıl yaşanan unutulmazlardan hatırlatasılarım, özlediklerim falan var ama hiç uğraşamam. Çünkü bunların yanında kocaman hem de en kocaman haliyle, yadsınamaz, değiştirilemez gerçekliğiyle tek bir şey duruyor kafamda ‘’ SAĞLIK OLSUN! ’’

Yeni yıl hepimiz için sağlıklı olsun.

Yeni yıl hepimiz için şifalı olsun.

özgür tamşen yücedal

Not: Koyu Yeni Yıl Makyajı’y mış. Ne görsel kullansam diye bakınırken buldum, yeni yıl hizmeti olarak paylaşayım dedim. Yalnız kızın söylediklerini hiç anlayamadım. Nece konuştuğunu bilen beri gelsin! Sonunda kopacaksınız! Belgin, özellikle sen!

Reklamlar
 
3 Yorum

Yazan: 30 Aralık 2013 in GÜNLÜK, İNSANOĞLU

 

Etiketler: , , , , , ,

az biraz

Screen shot 2013-11-25 at 22.30.57

Son birkaç gündür hissettiğim, ihtiyaç duyduğum şey tüm çocukluk, gençlik dönemimde direndiğim, nefret ettiğim şey… Son birkaç gündür istiyorum ki, annem-babam yanımda olsun ve benim yerime karar versinler. Doğrusunu onlar bilirler, gelip yapsınlar. Ne yana tükürmem gerektiğini söylesinler. Yemin ederim karşı gelmem, kabul eder, dedikleri gibi yaparım. Halimin daha açıkçası salakça ve hayli geç kalmışçayım, ‘’ne ara bu kadar büyüdüm’’ şaşkınlığı içindeyim, verilecek kararın sonucuyla başedememe korkusu içindeyim. Çocuklar büyüdükçe anne babalar küçülüyor, çocuklaşıyor muyuz? İtiraf ediyorum: Yoruldum! Ben biraz durmak istiyorum. Çok değil, az biraz. Sonra tekrar devam ederim ama şimdi öylece durasım var.

Not: Oğuz’a ödevlerini yaparken eşlik edecek birini de istiyorum. Sabahları istediğim kadar uyumak istiyorum. Ki, istediğim kadar uyuyabileceğim günler geldiğinde bu günlerimi özleyeceğimi bile bile istiyorum. Zaman zaman ben bile başaramıyor olmama rağmen çocuklar başlarının çaresine bakabilsinler istiyorum. İstiyorum ama ‘’hep yanımda olsalar’’ da diyorum.

Galiba benim durumu en güzel ‘’Herkes cennete gitmek ister; ama kimse ölmek istemez.’’ (Mystic River) sözü özetliyor.

 

özgür tamşen yücedal

 
Yorum yapın

Yazan: 25 Kasım 2013 in GÜNLÜK, İNSANOĞLU

 

Etiketler: , , , , , ,

nasihat

Nasihat, akıl vermek, yol göstermek adını her ne koyarsanız koyun, tecrübeleri başkalarıyla paylaşmak; ne boş, ne boşa vakit harcatan, zaman zaman sevdiklerimizle aramıza giren bir şey… Abicim bu kadar işe yarasaydı eğer, başkalarının yaşadığı tecrübeler engel olabilseydi günü gelince terkedilişlerimize. Bizden önce kazıklar yiyerek kıçının üzerine oturmuş olanların tecrübeleri uyarabilseydi bizi hayal kırıklıklarından önce… Akmış olan hangi gözyaşı, ne kadarı engelleyecek, gözlerden akacak yaşları? Hangi kabuk tutmayı bekleyen, bir türlü kapanamayan aşk acısı önleyebilecek aşkın gözlerimizi kör, dillerimizi lal etmesini? Mantıkla alınmış hangi karar ket vuracak kalbimizin peşinden koşturacağımız gün önümüze. Hiçbiri, hiç kimse, hiçbir şey… Yok yani şayet bir nebze olsa işe yarasa idi, bir ihtimal olsa idi, ulan bunca kişiselliğini geliştirmiş, ferrasini satmış, içine dönüp dönüp gelmiş, siktiri çekmiş, allahım demiş, şem’s’lerden şem’s beğenememiş sonra da işi gücü bırakıp bunu insanlık alemiyle paylaşmak için tecrübelerini kaleme almışların kitaplarını okuyan  bunca insanın bu hayatın formülünü çıkartmış, rahata ermiş olması gerekmezmiydi. Gerekirdi! Gerçi şu face’in book’unda paylaşılanlara baksak herkes ermiş!

Zaten şurasından bakınca da mantıklı gelmiyor bana: Abicim eğer bir insan bu kadar mutlu, huzurlu, dingin, cennet garantili falan  yaşıyorsa, hazineyi bulmuşsa uğraşır mı başkalarıyla? Ben olsam uğraşmam, bakarım keyfime.

Peki ucunda para olunca mı farklı oluyor bu işler? Geçelim bunları bir zahmet, geçelim.

“Olmuşla ölmüşe çare yok.” milli öz sözümüz,

” Allah beterinden saklasın” dini öz sözümüz,

” Vardır bunda da bir hayır” batıl ( avunuluş ) öz sözlerimiz ve asıl önemlisi, her şey olup bittikten sonra çaresiz kalıp kullandığımız; 

” Titilmiş dötün davası olmaz ” argo sözümüz nemize yetmiyor ki bizim!

Haydi bana eyvallah! Ben şimdi başıma geldikten sonra yukarıda bahsettiğim tüm özlü sözleri kullandığım bir olayın telafisi için önce fotoğrafçıya, sonra nüfus müdürlüğüne, sonra emniyet müdürlüğüne, sonra bölge trafiğe gitmek üzere sokağa çıkıyorum. Eeee ne demişler ” Olmuşla ölmüşe çare yok muş.”

özgür tamşen yücedal

 

 
Yorum yapın

Yazan: 17 Nisan 2013 in GÜNLÜK, İNSANOĞLU

 

Etiketler: , , , , , , , , ,

 
%d blogcu bunu beğendi: