RSS

Etiket arşivi: mal

sokma akıl

 

Az sonra misafirlerim gelecekler. Sofra, yiyecekler hazır. Kendimi de hazırladım. Salonda koltuğun köşesine, elime aldığım bilgisayarın şarjının olmasını dileyerek tünedim. Yazarsam anlayın, şarjı varmış. Neyse çok uzatmayayım her an gelebilirler. Işte diyordum son olarak banyoda makyaj yaparken düşündüm de:

Bugüne kadar başkalarının aklıyla iş yapıp-karar verip ‘’İyi ki dediğini yapmışım,’’ dediğim hiç olmadı. Tam olarak nasıl anlatabileceğimi bilmiyorum aslına bakarsanız. Yani içimden geleni değil başkalarının içinden geleni yaptığımda… Heh tam oldu şimdi. Son birkaç gündür tarif etmeye çalıştığım ruh halindeyim. Ben ne güzel takılıyordum hâlbuki. Kendi yalanıma inanmış, Şükrü Erbaş’ın dediği hayallerimin gerçeğe değdiği yerde yaşıyordum. Bıraksalardı beni o halimde keşke. Yalan ya da gerçek, sonu var ya da yok, sonunda ışık var ya da yok benimdi hepsi. Gerçi onların suçu yok, olaylardaki tek mal benim.

Ayrıca düşünürken bir de, başkalarını takmadan kendi doğrumun peşine gidişlerimde ‘’Ulan keşke dinleseydim sözlerini,’’ dediğiminse hiç olmadığının farkına vardım. Doğru ya da yanlışlar yaptım ama en azından benimdi onlar da. Kararlarım ve sonuçları benimlerdi.

Sokma akıl, sekiz adım gider Atasözünün:

‘’İnsan, bir iş yaparken başkasının verdiği akılla beceri sağlayamaz. Yalnızca insanlara akıl danışabilir. Onun haricinde herkes bir iş yaparken veya belirli bir karar verecekken kendi aklıyla hareket etmelidir. Sonuç olarak başkalarından akıl alınması geçicidir, kişi elbet kendi aklıyla baş başa kalacaktır.’’ , olan anlamını çok önceleri defalarca kez okumuş, içselleştirmiş olmalıymışım. Bundan sonra inşallah.

Bunların yanında yakınımdakilerin minnettar olduğum iteklemeleri pek tabii oldu. En büyük sonucu da kitabımı çıkartmaya en nihayetinde karar verebilmiş olmam. Kendime inanmam, güvenmem, korkmamam için iteklemeleri gerekiyormuş, yaptılar. Sağolsunlar.

Ulan ne yaparsam yapayım bir adım ileri, iki adım geri temposundayım. Bunun kesin yaşla falan alakası yok, olamaz. Az önce dediğim gibi bunun yalnızca mallıkla ilgisi olmalı. Ve yüreğim nasıl doğduysa bu dünyaya aynı şekilde gidecek. En azından yüreğimi stabil tutabildim. Kendisi öyle saf salak bi’şi.

Ayyy kapı çalıyor. Kusura kalmayın, dediğini deyip kalkmış gibi oluyorum ama… Hani zengin olsun bu kalkışımda, boşverin.

Görüşene dek…

Eyvallah

özgür tamşen yücedal

 
Yorum yapın

Yazan: 31 Ekim 2019 in GENEL

 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , ,

mal

Screen shot 2014-05-06 at 09.34.54

Merhaba sevdiceklerim! Size bir haberim var. Artık tamamıyla mala bağlamış bulunuyorum. Evet, evet bildiğiniz mal! Düşünmek yok.

Dün son düşünüşümü gerçekleştirdim de; ulan düşünmeye başlayalı kaç yıl oldu? Peki sonuç? Hiç! Yani kum kum düşünüp durmanın bir faydası, anlamı yok. Dönem dönem kendimi akıllı zannettiğim oldu, o aklın bir boka yetmeyeceğini anladım. Zaman geldi deliyim dedim bu defa Belgin kahkaha dolusu güldü, ‘Kendini akıllı mı sanıyordun.’ diye. Ve işte buradayım. Merdiveni kırka dayamış, basamakları çıkmaya başlamışken karşınızda mala bağlamış Özgür.

Osho’nun kitaplarından birini önermişti arkadaşım, bundan uzun zaman önce. Adı ‘Boş Kayık’. Aldım. Okumaya başladım. ‘Kayığı boşalt, kayığı boşaltmalısın.’ yazıyordu satırlar boyu. Denedim. Ama ne mümkün. Benim kayık olmuş ada vapuru, boşalacak gibi değil. Tahmin edeceğiniz üzere, okumadım. Yarım bıraktım. Vazgeçtim. Dün akşam yatağımın başucundaki komidinin çekmecesine el attım gene Osho’nun bir kitabı: ‘Zen Yolu / Tasavvuf Yolu’. Okumaya başladım. Henüz 50. sayfasındayım. Bir yola giremedim. Kitabın sonunu getirebilir miyim bilmiyorum ama başta yazdığım kararı aldım.

Sanırım Nietzsche’nin bir sözüydü: ‘Hayatın saçmalığından sıkılan insan sanata sığınır’ ya da bunun gibi bir şey olmalıydı. Neyse ne! Başkası söylemiş olabilir. Hiç kimse söylememiş olabilir. Ama böyle bir söz olsa gerek, doğru olsa gerek. Televizyon izlemeyi bırakalı hayli oldu. Gazeteler deseniz, okunacak haber, yolunda-fikrinde saygı duyulup okunabilecek köşe yazarı kalmadı. Okumuyorum. Ha izlediğim tek bir dizi var: Aramızda Kalsın. Onu izlerkende koltuktan kalkıp gitmemek için kendimi zorladığım anlar olmuyor değil. Amma velakin insanların birbirlerini öylesine, gelişine, oluşuna sevebileceklerini, kabul edebileceklerini görmek içime iyi geliyor. Bir kadın ne yaparsa yapsın eş, anne olarak, insan olarak nasıl sevilebilinir, kabul edilebilinir görmek iyi geliyor. Dahasına, başkasına ne tahammülüm ne de kafamda yer var. Tek iyi gelen kitaplar, filmler.

Özetlersem; artıkın gelişne, düşünmeden, mal edasıyla yaşama merhaba dedim. Umarım hoşbulurum.

Mutluyum

Mutlusun

Mutlu

Mutluyuz

Mutlusunuz

Mutlular

NOT: Başka bir konuya gelirsek: Abicim bunca insan gittiniz Antep’ine, Urfa’sına… Ulan birinizde demediniz ki ‘Etleri, baharatları ağır gelir, dokunur. Fena olursun. Kısacası yemekten ölebilir insan.’ diye. Ölüyordum lan! Henüz gitmemiş, niyetinde olanlar için ben diyim ‘ Yemekten ölebilir insan, dikkatli olun!’

özgür tamşen yücedal

 
5 Yorum

Yazan: 06 Mayıs 2014 in GÜNLÜK, OKUDUM, İNSANOĞLU

 

Etiketler: , , , , , , , ,

 
%d blogcu bunu beğendi: