Odamıza adım attığım an ilk bu kurumuş ağacı gördüm. İşte o an zihnimde beliren düşünce: koydaki tek kurumuş ağaca denk geldim. Oda değişikliği mi talep etsem! Nasıl olur ya! Neden bana denk geldi!
Bu düşüncelerle eşzamanlı öfke belirdi içimde. Kime, neye olduğu tam belli olmayan kızgınlık.
Sonra farkına vardım ve durdum. Mutlaka sebeplidir, dedim. Ve hemen ardından şükre geçtim; bir kez daha nasip olduğu için. Sağlık, kolaylıkla gelebildiğim için. Yere basan ayaklarım, üzerinde durduğum bacaklarım, atan kalbim, gören gözlerim …
Zihnimi yalnızca ve yalnızca şükürle doldurdum. Kimseye değil yalnızca yaradana – bana bağlı kaldım.
Bugün üçüncü günümüz. Ağaca karşı oturmuş kahve içiyorum. Dallarına tünemiş kuşları izliyorum.
Ağacın kurumuş olmasıyla ilgili düşüncelerim yoklar. Yalnızca kuşlar, mavi, enginlik, gök varlar. Kurumuşluğu düşünmüyorum. Ağaç var o kadar. Kökleri, dalları, gövdesi var.
Neyi, nasıl düşünebileceğimin özgürlüğü içimde. Seçim bende. Doğru, yanlış yok. Ama yolumun izi, kalbimin sesi ve nefesimde.
Yalnızca ben ve O.
Düşünce, yorum, yargı yoksa duygu yok.
Bütünlüğe, An’a çok şükür.
özgür tamşen
ozgurtamsen 