RSS

Etiket arşivi: kadın

sabah mucizesi

Gizem’i gece ağlayarak sızıp kaldığı koltukta uykusundan uyandıran üşüme hissiydi. Bedeni yüzüstü ve tüm ağırlığıyla koltuğa gömülmüştü adeta. Üzerinden kayıp yere düşmüş bej battaniyeyi sürüyerek çekti tekrar üzerine. Göz kapaklarında hissettiği sızıyla yattı biraz daha. Tüm bedeni, iç organları, ruhu acıyordu. Aşk acısının hissini biliyordu artık. Her nasıl yaşanırsa yaşansın her bitişin acı verici olduğunu… Yerde duran cep telefonun ekranına dokundu. Aydınlanan ekranda saatin kaç olduğuna baktı. Günün ilk saatleriydi. Aklına dün yaşamış oldukları daha doğrusu duymuş oldukları gelince fiziki acı benzeri hisle inleyerek kaşlarını çattı. Gözünde geceden kalan iki damla yaş süzüldü yastığına. Yutkundu.

Üç yıl sonunda buharlaşıp yokolmuştu büyük aşkı Soner. Tek söz söylemeden. Ardında cevapsız sorularla kıvranan bir enkaz bırakarak. Aralıksız geceler boyunca rüyalarında gördüğü, kokladığı, soluğunu hissettiği en büyük, ilk aşkı susmuştu. Beş ay, beş aydır tek bir ses gelmemişti. Bu ilk değildi ama bu kadar uzun sürmemişti daha önceleri. Neden aramıyordu? Arayacak mıydı? Sağlıkla ilgili sorunu mu vardı? İlişkileri bitmişmiydi? Beklediği bir şey ya da zaman mı vardı? Bir dünya cevapsız soru. Ve nihayetinde nasıl bir kandırmaca yaşadığının kanıtını tam da korktuğu gibi dün öğrenmişti Gizem. Gururunu ayaklarının altında çiğneyerek Soner’in arkadaşlarından birinin kapısını çaldı. İlk olarak:

– O iyi mi?, diye sordu.

– İyi ama sana verecek bir cevabı yok sanıyorum. Artık gözlerinde sana duyduğu aşka ait iz göremiyorum. Zaten bir gün bitecekti, biliyordun. Bütün aşklar biter. Evet sizinki gibisine bu son hiç yakışmadı ama galiba bitti. Benim bildiğim karısına döndü. Hatta yirmi gün kadar oluyor, beraber gidip karısına beğendiği kürkü aldık. Şimdilerde de evlerinde tadilat yaptırıyor. Karısının sözünden çıkmıyor. En iyisi unut sen onu, dedi.

– Belki de yeni bir sevgilisi var?

– …

Gözünde, yüreğinde yüceltip taparcasına sevdiği, herkesten üstün tutup saygı duyduğu adamın değersiz bir korkak ve herkes gibi olduğunu duydu Gizem kulaklarıyla. Beceremedim, ilişkiyi taşıyamadım, heyecanım bitti, başka birine aşık oldum herneyse hissettikleri, suskunluğuna sebep herneyse onu Gizem’in gözlerinin içine bakarak söyleyebilecek yürek bile yokmuş Soner’de. Koca adamı yerle bir olmuştu. Kendisinin de, Soner’in sevgili çöplüğünde yerini aldığını biliyordu artık. Bu işler böyle oluyordu demek. Nasıl bu kadar kör ve aptal olabilmişti. Bizim yaşadığımız herkesinkinden farklı yalanına nasıl da inanmıştı. İşte tüm bu bildikleri, çok geç de olsa farkına yeni vardıklarıyla uyanmıştı bu sabah. Aklına geldikçe silkelediği ihtimallerin gerçek olabileceğine aylar boyunca inanmak istememiş, direnmişti. Soner başkaydı, böylece bırakıp gitmezdi onu!

Aşk böyle bir şey miydi, olamazdı. Yaşadıkları nasıl yalan olabilirdi. Kaçamak buluşmalar, soluksuz sevişmeler, bakışlar, yazılanlar, söylenenler, gittikleri seyahatler… Hepsi, her şey nasıl yalan olabilirdi. Yalanmış.

Kolları ve dizlerine abanıp doğruldu koltukta Gizem. Ağır adımlarla banyoya doğru yürüdü. Banyo kapısında soyunup duşa girdi. Gözlerini kapatıp dakikalarca akan ılık suyun altında durdu. Susmuştu. Içindeki tüm sesler susmuştu. Gene ağır hareketlerle duştan çıkıp gri kot pantolon, siyah kazağını giydi. Saçlarını kuruttu. Dün eve döndüğünde sokak kapısının koluna astığı çantasını alıp çıktı evden. Arabasına bindi. Yollar bomboştu. Sahile doğru sürdü. Aracını park etti. Kulaklıklarını cep telefonunun hoparlörüne bağladı. Montunun fermuarını boğazına kadar çekti ve arabadan inip yürümeye başladı. Erkenci balıkçıların demledikleri çayların taze kokusu, martıların eşlikçisi gibi sahil şeridinde Sarıyer’e doğru  yürüdü. Üşümüştü. Durdu. Kaldırımın karşısındaki kafeye baktı. Kırmızı tenteleri, sarkıt ampüller, ısıtıcıların kızıllığı, kaldırıma dizili masalar… Soner’le bir keresinde buradan pizza sipariş edip yataklarının sıcaklığında yemişlerdi. Sonrasında Soner’in göğsünde, kokusunda uyumuştu. Yaya geçidini adımlayıp karşıya geçti. Yol kenarındaki masalardan yanına ısıtıcı konulmuş olanlarından birine yöneldi. Sandalyesini çekerken son anda gördüğü, yan masada oturan adamla sade tebessümle günaydınlaştılar.

Gizem ellerini sıkıca kavrayan sarı eldivenlerini çıkartıp masanın üzerine koydu. Cebindeki sigara paketini çıkarttı. Tüttürdüğü sigarasını yarılamıştı ki yan masada oturan adam kalktı:

– Kendime türk kahvesi söyleyeceğim. Siz de içer misiniz?

Orta boyun ve orta yaşın biraz üstü, sade şık giyimli, gözlüklü biriydi. Hafif kır düşmüş saçlarıyla hoştu.

– Olur aslında.

– Sade?

– Sade, lütfen.

Birkaç dakika sonra önde elinde Gizem’in kahvesini taşıyan garson, arkasında kendi kahvesiyle adam geldiler.

– Afiyet olsun, diyerek geçip kendi masasına oturdu adam.

Aslında yan yana oturuyorlardı. Aralarında yalnızca içinde lükstürüm bitkisi dikili olan bir saksı vardı. Adamın yaktığı puronun kokusu, dumanı Gizem’in masasındaydı. Oturduğu sandalyesinden, adamın sol bacağının üzerine koyduğu sağ bacağını da görebiliyordu Gizem. Bir saate yakın maviye karşı, aralarında yeşil, yan yana oturdular. Sessizce… Taze bir kahve söylemek için bu defa Gizem ayaklandı, adama da teklif etti. Gene kibarca:

– Siz gelmeden önce bir tane daha içmiştim, fazla gelir. Teşekkür ediyorum, dedi adam.

Bir puro, iki türk kahvesi, dört sigara, bir filitre kahve… Kulağındaki müzikle düşüncelerinde dans eden Soner’li hatıraları… İnanmazlık peşini bıraksın istiyordu. Umudun söküp denize atabileceği bir şey olmasını diledi. Puro kokusu dağılıyordu içine. Yarım saat daha geçmişti. Adam bu defa bir şey demeden kalkıp kafenin içine girdi. Sonra dönüp masasından telefon ve puro kutusunu aldı.

– Size iyi günler diliyorum, hoşçakalın.

Dedikten sonra valeye doğru yürümeye başladı. O sırada Gizem yanına gelen garsondan hesabı istedi. Aldığı:

– Az önce kalkan beyefendi ödedi hesabınızı.

Cevabı üzerine hiç düşünmeden kalkıp adama doğru hızlı adımlarla yürümeye başladı. Adam arabasına binmişti.Penceresinin önünde durmuş ona bakan Gizem’i görünce biraz şaşırarak pencereyi açtı. Tebessüm ve sorarak baktı.

– Hesabımı ödemişsiniz.

– Lafı bile olmaz, afiyet olsun.

– Ama teşekkür etmeme fırsat vermeden gidiyorsunuz.

– Rica ederim gerçekten lafı bile olmaz. Yürüyüş yapıyordunuz sanırım.

– Evet, biraz kafa dağıtmak için.

Adam arabasından indi.

– Ben günün bu saatlerini, sabahın erkenini çok severim. Uzun mu yürüdünüz, üşümüşsünüzdür.

– Aracım gerideki lokelin önünde, fazla mesafe yok ama dediğiniz gibi yürürken üşüdüm biraz.

– Müsade edin bırakayım sizi aracınıza.

– Sizi bekletmek istemem. Yalnızca teşekkür etmek istemiştim.

Elini uzattı:

-Ben Gizem.

– Ömer.

– Umarım sizinle gene bir gün, bir yerde tesadüf eder karşılaşırız ve o defa kahveleri ben öderim Ömer.

– Umuyorum. Ve sabırsızlıkla bekliyor olacağım.

– Hoşçakalın.

– Hoşçakalın.

Dönüp masasına oturdu. Adam siyah renkli arabasıyla önünden geçerken oldukça yavaşladı ve el salladı Gizem’e. Ardından, müşteri kalabalığına bulaşmak istemediği için toparlanıp mekandan ayrıldı Gizem de.

Sabahın süprizi. Çok büyük ihtimal bir daha asla göremeyeceği bir adam sabahın erkeninden çıkıp gelmiş ve Gizem’e bir tebessüm hediye edip gitmişti. Bir tebessüm. Hem de böyle bir dönemde, bir sabah mucizesi. Hayat devam ediyor demekti bu. Silkelenip yoluna devam et demekti. Gülümse demekti. Kırıldığın, incindiğin yerler tamir edilir, zaman ilaç demekti. Adam bir kuş tüyü gibi sabahına konmuştu Gizem’in…

Reklamlar
 
1 Yorum

Yazan: 04 Mart 2019 in DENEMELER & RÜYALAR

 

Etiketler: , , , , , , , , , ,

13 ocak

 

 

“Gençlik de geçer çünkü, güzellik de. Sonunda iyiyse eğer, hikaye kalır. Hikayeler aslında etlerimiz gevşedikçe güzelleşir.” ( Ece Temelkuran )

Zamanın hızla geçip gidiyor oluşu ya da zamanın olduğu yerde duruyor bizim onun içinden geçip gidiyor oluşumuz ya da zaman diye bir kavramın olmadığı, doğduğumuz andan itibaren ölüme yürüdüğümüz gibi düşünce, cevapsız soruların anlamsızlaştığı bir yaş dönümü arifesi gecesindeyim. Mutfakta cam kenarında duran masada, geçen yıl oturduğum aynı sandalyede, aynı fincana koymuş olduğum taze kahveyi yudumluyorum.

Içimden bakınca dış görünüşümde bir değişiklik yok muş sanıyorum. Aynada dışıma baktığımda zaten en yabancısıyım kendimin. Içsel hissedilişe gelince biteviye yaşanan, kimi – çoğu birbirinin tekrarı günlerle bir yılı daha tüketmiş olduğumun ayrımındayım. Ruhsal olaraksa; şaşkınım. Zamana, zamansızlara, olanlara, bitenlere, gelen – gidenlere karşı çok büyük çaresizlik duygusu içindeyim. Adeta ben hiçbir şey yapmıyor – yapamıyorum da hayat yaşıyor muş gibi. Önceden yazılmış bir filmin figûran oyuncusu gibiyim…

Geçen yıl  kendime yazdığım günceyi tekrar okudum az önce, değişen bir şey yok. Değişen yalnızca artık onları yazacak takatîmin olmaması. Ama şunu da biliyorum ki; böyle hissedişim yalnızca bu akşamlık, içinde bulunduğum anlık olabilir. Çünkü neredeyse her sabah hayata – hayatıma dair yeni sorularla uyanıyorum. Cevaplar mı? Işte çoğunlukla onları bulamıyor sonunda da aramaktan vazgeçiyorum.

Yazdığı bir çok güzel şeyin arasında ‘Hayalin, gerçeğe değdiği yeri seviyorum.’ yazmış Şükrü Erbaş. Bu cümleye tutunduğum ise çok oluyor. Kurduğum hayallerimin çoğuna inanmak istiyorum. Tam inanacakken; geçmişin hatıralarıyla geleceğin hayalleri arasında sıkışıyorum. Bir hayal kırıklığı durumu var ya; içe korku salıp eli kolu bağlayan, bağlanıyorum. ‘Sonunu düşünen kahraman olamaz.’ derler işte ben bu kadar düşüne – korka asla kahraman olamayacağım.

Amanın da amanın nasıl bir dipse düştüğüm! Kahveden mi, geceden midir, bugün yaptırdığım dip boyasından mıdır? Tüm bu düşünüp güzel kafamı yorduklarımı özetleyen en özlü söz ki; kendisi ekşi sözlükte birinin yorumladığı üzere ‘ Korkunun ecele faydası yoktur ‘ un porno versiyonudur: ‘ Kaderde varsa düzülmek, neye yarar büzülmek.’

Plan, program mış, hayal miş, musmutlu bir hayat mış, salt gerçekler, hayatın anlamıy mış falan füttürüp gitsinler. Gizemli kalan tek organımızın bile şifreleri çözüldü çözülecek, bilgisayarlar, yapay zeka insanlığın kapısına dayanan yumurta pozisyonundayken gerçekten kalıveren, kendime güzel beynimi bunlarla yormamalıyım.

Bu arada olunan yaş geçen yıllarla hesaplanıyorsa; kimine göre 43 oldum, kimine göre sonrakinden gün almaya başladım, en sevdiğim kimilerine göreyse hissettiğim yaştayım. Bak bunda bile net olamıyoruz. Fark ediyor mu? Bence, hayır. Kaç yaşında olduğumuzun engel olamadığımız bedensel, tensel değişiklikleri dışında ne anlamı olabilir ki? Zaten adına hormon denilen sıçtıklarım ellerinden geleni artlarına koymuyorlar. Nasıl bir esaretse bu insan olma hali!..

Bu arada; yolun yarısına kaç yaşında gelmiş oluyorduk?

Of! Yoruldum. Şimdi annem olsa kendisi durmaksızın kafasında bir dünya şey düşünmüyor, geceleri erkenden uyur geceyarılamaz mış gibi; ‘ Bok var bu saatte oturmuş bunları düşünüyorsun, yat zıbar! ‘ derdi. Yatacağım.

Ama son olarak:

Bilinen, bilinmeyenlere

Bilebildik, bilemediklerime

Özellikle artık bilmek istemediklerime

Bir ağaç gölgesine

Içimizde kalan düşlere

En çok kendisine dürüst olanlara

En çok kendisini sevenlere

Merhem olanlara

Şarkılara

Şiirlere

Şifa verenlere

Maviye

Sırları saklayan denizlere

Kuşlara yuva olan gökyüzüne

Hikayeler anlatan kitaplara

Aşk acısı çekenlere

Beyaz kelebeklere

Vuslata erenlere

Dua edenlere

Zencefil ve tarçına

Arılara

Çocukluğa

Kauçuk ağacına

Yar olanlara

Anama

Babama

Kardeşlerime

Erdo’ya

Elif’e

Oğuz’a

Lilyum kokusuna

Tek sayılara

Tebessüme

Paylaşabilenlere

Bir lokma ekmeğe

Bin şükürle…

İyi niyetimle…

İyi dileklerimle…

Melekler Korusun.

Eyvallah

özgür tamşen yücedal

 
1 Yorum

Yazan: 11 Ocak 2018 in GÜNLÜK, GENEL

 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , ,

kime yükseliyor bu

 

– Yeni yılda ne yapıyorsunuz?

– Valla biz bir şey yapmıyoruz, beklentim kendisinden yana; yeni yıl bir şeyler yapar diye umuyorum.

Bende ki durum bu! Bitmeye yüz tutmuş yılla da ilişkim bu şekildeydi. Beklentiyi düşük tutmuştum. Ne olduğunu tam anlayamadan geçip bitti. Yani tadı damağımda kalan bir tarafı olmadı, olamadı.

Son günlerde görüşüp konuştuğum herkeste olan yeni yıl ruhu bir bana giremedi anlayacağınız. Noel Baba’yı kıçına takan bırakmış kendini coşkunun kucağına. Bir telaş pür telaş. Bende isterdim aslında öyle coşkudan coşkuya koşayım, biraz salak avare yaşayabileyim, takmayayım takıştırmayayım, geyiğin boynuzu elimde, noel babanın şapkası kafamda falan yaşayayım. Hayır tam kıvamına girer gibi oluyorum kafama bir balyoz iniveriyor; ‘ höt kendine gel hayatın gerçekleri var, sen hâlâ Noel Baba’ya inanıyor musun! ‘ diyerekten. Bozdular içimi de, dışımı da. Sabah spora giderken görseldekiler karşıladılar beni sokakta:

-Hadi len oradan kandırıp kandırıp duruyorsun yıllardır, hediyey miş, yenilik miş, süpriz miş diye diye bacasız evlerin kapılarında bekletip durdun GH. ‘Bekletene değil bekleyene bak’ diyorsan eğer o geğikler de sana girsin.” dedim içimden.

Ama kesin benim kanda bir şey, ayarda kaçıklık var. Dün Serkant Abimle (kuzen ) yazıştık, özlediğim eski günlerimizden bahsettim. Mesajıma da ‘Gün gelecek sığınacak bir yer bulup bu sonuçsuz devinimden kaçıp gideceğim Serkant Abi. Ama sonuç hep ‘hayırlısı ve sağlık olsuna geliyor.’ diye bitirdim. Gelen cevabın sonu da ‘…birgün bende hayır ve sağlık sözüne isyan edip gideceğim hayaliyle yaşıyorum.’ la bitiyordu. Bu depresif haller kalıtsal olabilir mi?

Yanlış anlaşılsın istemem ya da nasıl anlarsanız anlayın yahu; bu ‘sağlık olsun’, ‘hayırlısı’ na inancım sonsuzdur. Ki; tecribe etmişliğimiz çoktur. Ama dönem geliyor ki insanın sabrı falan bitmiş, içi kurumuş, yapayalnız kalmış gibi hissedebiliyor. Galiba bana Noel Baba değil de Polyanna lazım. Lazım derecesi ise; Polyanna’yı yutmak. O da düzmece, uydurmaca diyenlere cevap vermeyeceğim. Çok biliyorlarsa kendileri anlatsınlar da bakalım Polyanna’nın penceresinden bakmamızı sağlayabiliyorlar mı?

Aklıma takık ne zamandır, haberlerde söyleyip duruyorlar; ekonomi yükseliştey miş. Aramızda, aranızda bilen var mı; bu ekonomi kime kime yükseliyor arkadaşım?

Canım nasıl patlıcan oturtma çekti şimdi be! Şöyle yağı dibinde… Ekmek bana bana yenilesi. Televizyon, gazeteler, sokakta ki insanlar, tanıdık tanımadık herkes sağlıklı-organik beslenmekten, yok vejeteryanlıktan, veganlıktan, azot döngüsünden bahsettikçe benim canım böyle yağlı pilavlı falan şeyler çekmeye başladı. Evrenin mucizesi zencefile ne demeli, kulaklarımızdan çıkacak neredeyse. Ota boka zencefil, zerdeçal! Organik etiketi altında satılan ürünlerin gerçekten organik olma koşullarına uyup uymadıkları bir, fiyatlarıysa apayrı konu. Bir dönem organik beslen daha sonrasında beslenecek paran kalmayacak kadar yüksek fiyatlılar. Bunlara kafayı çok tak, istediğin kadar organik beslen gene de sağlıklı-uzun ömür garantisinin olmaması ise komik mi trajik mi bilen beri gelsin. .

Hele çok yakın zamanda yaşadığımız ani ölümden sonra iyice anlamsız gelmeye başladı tüm bunlar. Şayet bu uzun ve sağlıklı yaşamanın saçma sapan inanışlara, takıntılara bağlı bir reçetesi varsa kendisi uzun yaşaması gerekenlerdendi. Ama ne oldu; vakit geldi. O vakit kime ne zaman, nerede, ne şekilde gelecek bilmiyoruz. Bu kadar yormanın, yorulmanın hiç alemi yok. Kimilerinin dediği-inandığı gibi insanoğlunu izliyor, bu debelenmemizi görüyorsa feci eğleniyordur. 

Hayatla samimiyet derecemizin; enseye şaplak göte parmak olması gerektiği kanaatindeyim. Ne zaman ne olacağı, ne yandan vuracağı falan belli olmuyor çünkü. Ulan gene yaza yaza buldum doğru yolu!

Dur hele kalkıp yeni yıl kurabiyesi pişireyim barî.

Bu arada görüşemez konuşamazsak:

Yeni yılda da her şey gönlünüzce olsun

Bitcoin mevzu netleşsin

Gönlünüzdeki hayatınızda olsun

Sağlık olsun

Sokaklara hayvan bırakmaktan vazgeçilsin

Dinleyelim

Sevelim

Imkanı olanlar sevişsin

Aşık olanlar yar dan ayrılmasın

Şifa olsun

Derman bulsun

Geçmiş olsun

Sabır dolsun

Yalnızlık paylaşılsın

Yalan söyleyenleri burunları uzasın

Çocuklar çocuk olabilsin

Hayırlısı olsun

Kelebekler uçsun

Mavi hep olsun………

 

Eyvallah

 

özgür tamşen yücedal

 
Yorum yapın

Yazan: 27 Aralık 2017 in GÜNLÜK, GENEL

 

Etiketler: , , , , , , , , , ,

çevirimiçi

Gittim

Döndüm

Aynı yerdeyim

Anlamsızca film izliyorum

Kitap, dergi okuyorum

Spor yapıyorum

Uyumak istiyor, uyuyamıyorum

Hep aynı saatte, aynı güdüyle uyanıyorum

Kaç gün oldu hatırlıyorum

Öğle saatlerine kadar sağ salim gelebilirsem ‘bugünü de atlattım’ diyorum

Debelenip duruyorum

Hâllerden hâl beğeniyorum

Sorgulayıp duruyorum

Dönüp kendime çarpıyorum

Düşüyorum

Sonra kalkıyorum

Susuyorum

Susmayan yanıma söyleniyorum

Bol bol kaVe içiyorum

Haberleri izlemiyorum

Kesinlikle damar parçalar dinlemiyorum

Doğrusu nedir? bilen arıyorum

Bir diz istiyorum

Maviyi bir de gündoğumlarını özledim korkuyorum

Içim giderken ben duruyorum

Duran yanım kırgın, biliyorum

Insan her bahar tazelenmeyebilir miş

Gönülün niyette olması yetmiyor muş

Bazen basit

Bazen -miş gibiy miş

Bana basit değil miş.

Özgür Tamşen Yücedal

NoT: Satırlara destek veren aşk temalı Ot yazısına,

        Serkan Kaya şarkılarına,

       iki kadeh rakıya teşekkürü borç bildim, teşekkür ediyorum.

 
Yorum yapın

Yazan: 07 Nisan 2017 in GENEL, İNSANOĞLU

 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , , ,

ne yani

Screen Shot 2016-01-06 at 11.53.54 AM

Günaydın!

Tamam hava gri, puslu, tuslu… Bir rehavet, bir şey yapmak istememek falan… Ne yapalım yani, ne yani! Bir kuş şakısın, sevgilim olsun gelsin öpsün, ılık bir esinti tenimi okşasın, köşe başında bir adam akordiyon çalsın, muhtar gelip kahvaltı hazırlasın, çay demlenmiş olsun…. Bekleyeceksek vay halimize. Bekle bekle boktur işin.

Itiraf edeyim sonunu düşünmeden bekledim! Sonuç mu; bok! Okumaya başladığım kitabın heyecanın ipine tutundum, bedenimi yataktan kazıdım, radyoyu açtım, ocağa bezelyeyi koydum, pirinci ısladım, kahve yaptım ve beklemekten vazgeçtim. Şükür tırnağım var, kaşıdım kendimi. Ense desen günden güne kalınlaşıyor.

Bu arada, aramızda kalsın kimseye söylemeyin; diyetteyim. Hiç tartılmadan başladım diyete ( evdeki baskül bozuk ). Yarın bir hafta olacak. Ve delicesine hergün zayıflamış olduğuma inanarak mutlu oluyor, neşeyle dolduruyorum içimi. Kilo vermiş olsam da, olmasam da kilolar benim değil mi? Benim! Gelişine gidişine kendi başıma mutlu ya da mutsuz olabilirim, kimene!!! Bir tek güçlüğü var: diyetteyim ya, yanıma her akşam çocukların biri gidiyor diğeri geliyor ‘’anne evde tatlı var mı?’’ diye. Ama ne yapacaksın çocuk bunlar! Geçecek, bu günlerde geçecek. Uğruna direndiğim 3-4 kilo, geçecek. 3’ü, 4’ü gider, eksiği azı gelir ne olacak hayat geçiyor böyle böyle.

Dünya, egemen olmaya başlayan kötü düşünceler bu kadar çoğalmaya, yayılmaya başlayınca ne yapayım yani, ne yani! Bunlarla bozdum işte. Içime döneyim, iyice tıkanayım içime dedim. Hayır bazen öyle şeylere gülerken yakalıyorum ki kendimi sonra kendim kendime inanamıyorum. Örgü öreyim dedim, başladım biliyorsunuz çoğunuz. O işte olmadı. Abartmış olmalıyım ki; evdekilerin sinirleri bozuldu durmaksızın örme eylemimden. Onları duymazdan geleyim dedim bu defa da bileğim iflas etti. Alışmayan götte don durmaz mış misali… Olmadı, tığı, yünleri bazanın altına kaldırdım. Seneye çıkartırım belki. Sıyırmalara gel yani.

Bu çağda hâlâ dinî ayrımcılık yapılabilineceğine, çocukların öldürülebileceğine, para-güç için savaşılabilineceğine inanmıyorum, inanmak istemiyorum. Birini dinlemek desen, yok dinleyemiyorum kimseleri. Toplu delirmece oyunu gibi. Siktiğimin düzeni üç kuruşluk sokağa çıkma, gazete okuma, biriyle iki çift laflama, televizyona bakma keyiflerimizin içine etti. Ne yana dönsem inanamadığım haberler, laf sözler, bakışlar… Tüm dünya vatandaşları olarak Düzen Askerleri olma yolundaki evrimimizi tamamladığımızda bizimle ne yapacaklar merak ediyorum. Allahtan göremem…

Offf! Iç karartıcı oldu. Tüm bunları zaten biliyor, duyuyor, okuyorsunuz. Tamam söyleyin o halde bana: bu diş fırçalarını ambalajından çıkartırken zorlanan bir tek ben miyim? Yalnız mıyım? Hayır, neden sıkış tıkış o ambalaj. Koy abicim şeffaf bir jelatinin içine dişimizle koparalım ucundan kavuşabilelim fırçaya.

Bunun yanında fikri okuduğum günden beri kafamı kurcalayan bir mevzu daha var; cep telefonları elastik olsalar hakkEtten süper olmaz mıydı! Yok vallaha! Hani elimizden düşürmüyor, kulağımızdan – gözümüzden ayırmıyoruz ya; elastik olsalar götümüze de sokabiliriz. Tüm bu taşıma, bakma zahmetinden kurtulur düşünce gücüyle, içten yanmalı motorla kullanıverirdik.

Bir de son zamanlarda gene aldı başını coştu gitti bu ‘’İyi çocuk yetiştirmenin yolları’’ , ‘’Nasıl iyi ebeveyn olunur?’’, ‘’Çocuklarımıza nasıl davranmalıyız?’’ vb. paylaşımlar. Ulan kelin merhemi olsa keline sürer. Bi geçsinler bunları allah aşkına. Bizler insan olma yolunda sapmamak için direniyoruz. Sevmeyi unutmayalım diye. Temiz kalmaya çalışıyoruz. Ne yolu, ne metodu!!! Bizim evde iki tane emanet var; iletişebilmek için bulabildiğimiz tek yol konuşmak ve sevmek.

Ha bir de bu havalarda: Tek Çare Yün İçlik!

Sıcak tutmak lazım kalbi ve bedeni.

Ben bi kaptırdım gibi ama kalkmalıyım çişim geldi.( Ayyy! Ne terbiyesiz kadın! Halbuki bizim hiç çişimiz gelmiyor! )  Arada gene haberleşiriz.

Herkese şifa diliyorum. Sabır diliyorum. Unutmayın diyorum; kuşlar uçuyor, kafamıza sıçıyorlar ve hayat kısa.

Eyvallah!

özgür tamşen yücedal

 
Yorum yapın

Yazan: 06 Ocak 2016 in GÜNLÜK

 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , , ,

şişşşşt

Mavi bir sabah. Deniz kokulu. Kaçak. Gizemli. Kadın, adam kokan bedenini kaldırdı yataktan. Ağır ağır… Sindire sindire… Hapsetmek istercesine… Bitmesini istememecesine… Bungolovun terasında duran beyaz sandalyeye sığıştırdı küçük bedenini. Avuçladı kahve fincanını kadın. Parmaklarının arasına sıkıştırdı filitreli sigarasını. Beyaz sütuna sıkıca tutunmuş sarmaşık şahidiydi gecenin… Tebessümle baktı sarmaşığın rüzgarla flörtleşen yapraklarına ve ‘’ şişşşşt’’ dedi kadın. Sen ve ben… Sırrımız. Adamın dediği gibi bir yazdı bu yaz. Bilmiyordu adam tamamlayan oydu halbuki bu yazın unutulmazlığını. Engel olamamıştı hiçbir şüphe aşka, önünde eğilmişlerdi aşkın. Sustu kadın. Tebessümle çekti soluğunu. Tek bir cümleye hapsolmuş iki yürek. Gelmiş ya da gelecekle hesabı olmayan iki yürek. 

Mavi bir sabah. Deniz kokulu. Kaçak. Gizemli. Adam, kadın kokan bedeniniyle sarmalanmış yatakta… Sabitlenmiş bakışları tavanda. Tek bir saniyesini kaçırmak istemediği sabaha mühürlenmek istiyor. Kadının sihirli bakışlarına hapsolmak istiyor. Arasını açık bırakmış kapıdan görüyor maviye bulanmış kadını, terasta duran beyaz sandalyeye sığıştırmış olduğu bedenini. Kahve fincanını tutan ellerini, sigarayı sarmalayan parmaklarını kıskanıyor adam. Bitmesini istemediği kaç sabah yaşayabilir bir insan? Adam ilk defa bitmesini istemediği bir sabahın içinde, kokusunda, dokunuşunda. Kalkıyor yataktan. Ağır ağır… Sindire sindire… Terasa çıkıyor… Bu defa beyaz sütuna sıkıca tutunmuş sarmaşık ‘’ şişşşşt ‘’diyor adama. Suskun… İzliyor kadını. Unutulmaz bir yaz diye geçiriyor aklından. Tebessümle çekiyor içine mavi sabahı, kadının sorgusuz bakışlarını. Engel olamamıştı hiçbir şüphe aşka, önünde eğilmişlerdi aşkın. Yüreğinin unutmuş olduğu köşesinde sızı hissediyor adam. Tazelik gibi… Yaşadığını hissetmek gibi… Yeniden başlamak gibi. Kaldığı yeri hatırlamış gibi. Teslim olmak, mavide kaybolmak gibi. Tek bir cümleye hapsolmuş iki yürek. Gelmiş ya da gelecekle hesabı olmayan iki yürek. 

Günaydın mavi.

özgür tamşen yücedal

 
1 Yorum

Yazan: 05 Ağustos 2015 in DENEMELER & RÜYALAR

 

Etiketler: , , , , ,

sarı

İçi darmadağınık, gözleri kan çanağı… Kendini kıskançlığın pençesindem kurtaramayan adam yatak odasının kapı eşiğinde öylece durdu. Camdan gelen esintiyle açıldı aralık kapı. Uyku kokuyordu oda, rengi sarıydı. Yan kıvrılmış yatıyordu kadın, uykuya teslim. Sağ eli yastığın altında saklanmış. Bacağı yorgandan sıyırmış kendini. Tebessüm buğday tenine konmuş. Bir adım atsa adam, sarının içinde uykunun kokusunda olacak. Adamın istediği; yastığın altında saklanmış olan eli tutmak, kendini yorgandan sıyırmış bacağı okşamak, kadının tebessümünde öpücük olmak. Tebessümün sebebi olan rüyanın içine girebilmek. Girip, kadının yanında rüyanın içine hapsolabilmek. Rengi sarıydı odanın, uyku kokuyordu.

özgür tamşen yücedal

 
Yorum yapın

Yazan: 09 Haziran 2015 in DENEMELER & RÜYALAR

 

Etiketler: , , , , ,

 
%d blogcu bunu beğendi: