RSS

Etiket arşivi: baba

sır

 

Birkaç hafta oldu gene annemi aradığım rutin sabahlardan biri:

‘’ Vilo dayanamayacak ve sana bir şey söyleyeceğim. Yemin ver kimseye söylemeyeceksin.’’ dedim. Yemin versin, söylemekten korksun diye de:

‘’Bak sonra nazar mazar değer olmaz.’’ diye de ekledim.

Ve dayanamadığım güce dayanmaktan tamamen vazgeçerek söyledim. Aman çok gizli bir şey de değil aslında Özlem (kardeşim ) hakkındaydı. Ertesi günün sabahı gene hal hatır için aradım Vilo’yu, konuştuk. Tam telefonu kapatacağım;

‘’ Özlem dayanamadı aradı gece, söyledi.’’ dedi.

‘’ Peki sen ne dedin. Bilmiyor muş gibi yaptın değil mi?’’ diye sormama daha fırsat bulamadan:

‘’ Biliyorum Özgür söyledi dedim.’’ dedi.

İşte bizim aile değil sülale boyu sır saklama potansiyelimizin sınırı bu kadardır. Üçgen dersin birkaç saat sonra olur sana piramit. Gerçi aramızda en ketum annemdir, nuh deyip peygamber demeyen cinsinden. Beş teyze, bir yenge olunca ise sır saklama yerimiz geniş aslına bakarsanız. Bugüne kadar asla bir zararını görmedik bu piramit boyutlu ağımızın o ise ayrı. Bu ağdan şikayeti olan ise tek kişi var; babam. Bu ağın onun da dahil olduğu konularda tek merkezi var; babam. Yalnızca bu sebepten lakabı: mikser!

Hele beni aramış ve konuşmasına;

‘’ Kızım bak annenim haberi yok… ‘’ ya da

‘’ Annene söyleme ama …. ‘’ diyerek,

müsaitliğimi bile sormadan konuya girdiyse bilin ki ya annemle kavga etmişler barışmak istiyordur ya da kesinlikle olan her ne ise hepimizin bilmesini istiyordur.

Aslında benim sır saklama kapasitem oldukça geniştir diyeceğim ama neresinden, kime göre bakarsınız bilemeden. Bu satırları yazarken anlıyorum ki; paylaşmayı istediğim, bana söyleyeninde mutlaka haberi olarak paylaştığım sırlar hep güzel şeyler olmuş. Paylaştıkça çoğalacağına olan inancımdan… E burasından bakınca ortada sır mır da kalmış olmuyor zaten. Saadet zincir gibi bir şey.

Ama anlayamadığım, anlamlandıramadığım şeyler, cevapsız sorularım olduğunda çok susuyorum ben, sır küpü gibi. Sırlar benim, küp kendimim şeklinde. Uzuncadır da suskunum. Mecbur kalmadıkça evden çıkmıyor neredeyse kimseyi görmüyorum. Dün geçirdiğim günden sonra daha da susacak gibiyim aslında. Dün denizi gördüm haftalar sonra, hâlâ mavi. İşaret miydi? Köprülerden geçtim; sonları var. Kitap kokulu bir gündü. Beklenmedik. Plansız. Süprizli. Değişik. Yeni. Unutulmuşu hatırlatan. Gizemli. Merak uyandırıcı. Sonunu benim belirleyebileceğim. Hele ki o kitap kokusundan ayrılırken bir hediye verildi ki bana; işaret dolu. Tüm gece okudum. Ama söyleyemem. Sorularımı cevaplayabileyim; sonra paylaşırım sırrımı belki.

Gerçi sır dediğin nedir ki?

Mezara giden sırlar kime ne kazandırmış?

Tutulan sır yararlı mıdır, zararlı mıdır?

Sır tutana mı, verene mi ağırdır?

Sırrın yalnızca sana söylendiğinden emin olabilir misin?

Kaç tür sır vardır?

Bunları bilemem ama benim dün kendi kendime söylediğim sır bir yere gelecekse yalnızca benimle mezara gelecek türden galiba.

Ohooo saat kaç olmuş! Hadi yatalım artık. Yatıp uyuyabilene kadar bekleyelim. Bebekler uykuya gideceği zaman söylenen:

‘’ Uykularım senin olsun. ‘’ temennisini hep çok sevmişimdir. Bu gece ise büyükler olarak sırlarımızı değil ama uykularımızı paylaşabiliriz belki.

Uykular hepimizin olsun, rüyalar kendimizin.

Allah rahatlık versin.

Eyvallah

 

özgür tamşen yücedal

Reklamlar
 
Yorum yapın

Yazan: 07 Kasım 2018 in GÜNLÜK, GENEL

 

Etiketler: , , , , , , , , , ,

güzel havalı bu Pazar gününün akşamından

Babam diyor ki:

‘’Kızım hep güleceksiniz. Issız bir yolda kaybolsanız bile, gülümseyin. Yol kenarında bulduğunuz kayaya sarılıp –ne kadar güzel bir kayasın- diyerek sevin onu, gülümseyin. Hiçbir şeyi dert edinmeyin.’’

Annem diyor ki:

‘’Yuttum o kayaları ben.’’

Bu güzel havalı Pazar gününün akşamüzerinde, Vilo – Nazif ikilisinin ziyaretinin konusu buydu. Yemek masasında oturmuş otlu peynir, bal, kızarmış ekmek, demli çay eşliğinde işte tam bunları konuşuyorken beraberce, babam gene gülümsemeye başladı, annem kayayı eline aldı falan.

Bense diyorum ki:

‘’Hep bu kayalarla mı geçecek hayat.’’

Kimi sarılıyor, kimi yutuyor, kimi sırtında taşıyor, kimi bir tekmeyle savuruyor, kimi sevdiklerine fırlatıyor, kimileriyse görmüyor bile. Ama en güzeline gene güzel havalı bu Pazar gününün akşamüzerinde kardeşim Özlem rastlamış; kayaların üzerine çiçekler koyan adam. Evet, görseldeki güzel adam. Tanımıyoruz ama ‘güzel bir adam’ olduğunu tahmin ettik. Edilesi değil mi? Sarıldığı kayalardan zarar görmemiş olmalı.

Bir de girizgâhta bahsettiğim annem ve babam gibi hayat arkadaşlıklarının yıllar sonrasında birbirlerini tuhaf bir kabullenişleri söz konusu oluyor. Kayaya sarılana, kayayı yutanı ekleyince diyorum yani sonu fena olmuyor. Mesela; evlerinde kısa sürede tamamlanabilecek tadilat girişimi babamın ağır kanlılığı sebebiyle yaklaşık on gündür devam etmekte. Ki; evde öyle altının üstüne gelme durumuyla beraber akma, kabarma durumları da söz konusu. Iki gün önce durum raporu almak için telefonla aradım Vilo’yu:

-Nasılsın meleğim, ne durumda tadilat.

-Valla evi bok götürüyor yavrum, babana kaldığımıza göre tahmin et artık ne zaman biter.

-Eee sen ne yapıyorsun onca işin ortasında? Gelip alayım seni…

-Saçıma boya, yüzüme maske sürdüm, vaktinin dolmasını bekliyorum yıkamak için. Kaçacağım zaman da haber veririm, gelir alırsın. Merak etme yani, iyiyim.

Galiba annem farkında değil ama o da babama benzedi, gülümsüyor.

Ve hepsinden öte; biz evlatlarına bu nasihatları verdikleri halde gene çoğunlukla bizler yüzünden, ufacık karın ağrımızda bile hâlâ ve hâlâ nice kayalara sarılıp dertlenip üzüldüklerini biliyorum, evladının derdi olduğunda her bulduğuna sarılıp dertlenen bir anne olarak.

Gülümseyelim!

Hayat!

Sağlık olsun!

Yenemediğin bileği öpeceksin.

Sarılamadığını yutacaksın.

Savuramadığını kabul edeceksin.

Gönlün varsa…

Gönüllüysen…

Gönül gönüleysen…

Hele bir de umudun varsa…

Güzel havalı bu Pazar gününün akşamından şükürle…

Eyvallah

özgür tamşen yücedal

 
Yorum yapın

Yazan: 01 Nisan 2018 in GENEL

 

Etiketler: , , , , , , , , , , ,

antin kuntin

dudak-üstü-beni_631126

‘’Bütün antil kuntin işler seni seni buluyor be kızım!’’

Bir saat sporun üzerine bira içmeyi normal – sağlıklı bulan kardeşimin benim için yaptığı yorum. Kendisi tüm ülkede elektrik kesilmiş kimse kimseye ulaşamıyorken bir şekilde, uçaktan adımını henüz atmış, olan bitenden, hastanede olduğumdan haberi olmayan anneme ulaşmayı bir şekilde becerip, planlamış olduğumuzun tam tersi biçimde tüm gerçeği gene tüm açıklığıyla kadına söylemeyi becerebilen şahsiyettir aynı zamanda. Ama ona sor ‘antil kuntin’ ne varsa bende. Bir de babam aynı cevabı verir.

Aslında son dönem birkaç yılımın kahramanı babam. Adam takmış bana!

-Kızım yavaş yaşa. Sakin sakin.

-Koşturma bu kadar.

-Takip edemiyoruz nerede olduğunu.

-Uzun yolda dikkat et!

-Hep araba tepesindesin.

-Evinde otur biraz; kitap oku, tv seyret, yat…

-Erken yat. Düzenli uyu.

-Kadın başına tatillere falan gitme.

Yazmaya kalksam liste uzadıkça uzar. Halimiz durumumuz böyleyken benim böbrek istifayı basınca aileye bomba düştü. Babamı tutabilene aşkolsun. Her an kontrolde. Kızgın. Babamı tanıyanlar bilirler o kadar muhteşem kızar ki, içinizden ona sarılıp karın dolusu gülesiniz gelir, hep kızsın istersiniz. Yaşamım boyunca kızmayı bu kadar beceremeyen birini daha tanır mıyım bilmiyorum ama iyi ki tanıdığım tek kişi var ve iyi ki o da babam. Şükür.

İşte bu kızgın baba ilk iltimatomunu ameliyattan önce verdi:

‘’Kızım bu ameliyat bir bitsin alacağım kardeşimle seni karşıma, konuşacağım. Hayatını bundan sonra ben planlayacağım, bu kadar. Öyle oradan oraya gezmeler, içmeler, sabahlara kadar uyumamalar yok. Diyet miyet yapmakta yok!’’

Şimdilerde de her gün, benim koca da dahil olmak üzere hepimizi telefonla yokluyor. Koca demişken; Allah bin kere razı olsun bir an başımdan ayrılmadan baktı bana ama babamla işbirliğine girmekten hayli memnun ve bu memnuniyeti gizlemeyecek kadar da eğleniyor halimle. Ne plan yapacak olsam;

‘’Dur! Babana haber vereyim bakalım o ne diyecek.’’ tehditleri kahkahalarla havalarda uçuşuyor.

Derken derken geçen akşam yeni bir bomba patlattı babam. Hemen hemen hergün izlediği, izlerken ya da sonrasında bizleri aradığı, belirtilerin birkaçını kafasına takarsa kendisini doktora götürdüğü programlardan birinde izlemiş; çocukluğumun yanağı benli türkücüsü İzzet Altınmeşe röportajını. Sağlığını neye borçlu olduğunu anlatmış, gençliğinin sırrını vermiş benini sevdiğim. Tabii anlatırken bu anlattıklarım nereye gider, kimin başına ekşir diye düşünmeden. Evet efendim bu günlerde babamın yeni araştırma konusu İzzet Altınmeşe röportajından çıkmıştır: Yoga.

Babam sanalı, gerçeği tüm alemlerde araştırmaya girmiş durumda –Özgür nerede yoga yapabilir? / Dikişleri alındıktan ne kadar zaman sonra başlayabilir? / HakkEtten yararı olacak mıdır?

Hadi bu yoga ayağını atlattık diyelim. Ki; bir kez denemişliğim, ardından ‘’Benim kafamın, altında taşıdığı bedenimin tek yardımcısı yaradan olabilir.’’ diyerek tekrar denememişliğim vardır.

Asıl bu gezme tozma dümenlerini nasıl ayarlayacağım onu bilemedim. Düşünsenize kızımın bile tek başına girdiği klüplere benim babamın elinden tutarak girdiğimi ya da hangi köşeden çıkacak diye tedirgin oturduğumu. Bak böyle yazınca çok şeker gözüktü yahu… Yeni trend: Babalar Ve Kızları Gecelerde

Haydi kolay gele…

 Not: Hastane sürecinden, acıya yenilmenin ne demek olduğundan, yaşamadan anlaşılamayacağından yani –dan, -dun lardan bahsetmek istemiyorum. Herkesin derdi gerçekten kendine çok ama çok büyük. Damdan düşen biliyor damdan düşenin halini. Tek diyebileceğim ‘’Nerede varsa, kimin başında varsa Allah şifa versin, derman versin, dermansız dert vermesin, sağlıkla sınamasın. Hepimizi korusun. Amin.’’

 özgür tamşen yücedal

 
4 Yorum

Yazan: 14 Nisan 2015 in GENEL

 

Etiketler: , , , , , , , , , , ,

13 Ocak

Screen Shot 2015-01-05 at 11.47.36 PM

“Gençlik de geçer çünkü, güzellik de. Sonunda iyiyse eğer, hikaye kalır. Hikayeler aslında etlerimiz gevşedikçe güzelleşir.”

( Ece Temelkuran )

Oğuz doğdu ve biz bekledik, umutla…. Bekledik ki; kırkı çıksın, sakinleşsin, ağlamasın, uyuyabilelim diye. Şimdi Oğuz 8 yaşında ve biz halaaa bekliyoruz kırkı çıksın, sakinleşsin diye. Çıkmayacak olan çıkmıyor muş, öğrendik şükür.

Anasıyla kıyaslayınca bu hiçbir şey. Ben geldim neredeyse kırk yaşıma hala bekliyorum kırkım çıksın diye. Sakinleşeyim, uyuyabileyim diye. Ama ney miş; allahtan ümit kesilmez miş. Kesmeyelim.

Az önce okudum geçmiş yıllarda kendime yazmış olduğum doğumgünü yazılarını . Keşkelerden bazıları hala keşke. Olma hallerimin çoğu devam ediyor, şükürler olsun. Kıyaslayınca; durumum fena değil.

Son aylarda ergene bağlama hallerim dışında. Elif’in yorumu ‘ Bi alıngan oldun son zamanlarda, tıpkı bana benzemeye başladın. ‘ İnkar edecek halim yok! Ben bile ayak uydurmakta zorlanıyorum zaman zaman içimdeki med-cezir hallerine. Med’imde boğulup, cezir’imde soluklanıyorum. Ya da tersi? Yıllar içindeki tek kazanımım gel-git lerden kurtulmayı daha kolay beceriyor olabilmem.

. Şimdilerde alışmaya çalıştığım ise biraz yabancı bir his… Nasıl tarif edebileceğimi pek bilemiyorum; iç boşalması gibi, umursamazlık gibi, kolay kabul ediş gibi. Karşılık beklemedim, beklemiyorum yalanının içe vuruşu gibi… Tuhaf hesaplaşmalar yaşıyorum kalbimde, kendimle. Yaşanmış zamanın tecrübesiyle acısız, sızısız oluyor bu hesaplaşmalarım, sessiz sakin. ‘Içime kaçacağım ’ diye diye kaçtım galiba içime! Içi içimde, içim içimde yaşıyorum. Read the rest of this entry »

 
 

Etiketler: , , , , , , , , , , ,

nane-limon

Screen Shot 2014-11-11 at 7.45.12 AM

Pişmanım! O yıllar çok ama çok geride kalmamışken, ben daha çocukken hasta yatağıma getirilen nane-limon aşkına, tavuk suyu çorbalara burun kıvırıp kıymetini bilmediğim için pişmanım. En ufacık rahatsızlığında yatak-döşek yatıp nazlanan bir hatun olmayı beceremediğim için pişmanım. Yaşamım boyunca olan tırnağım kadar kaşınmaya çalıştığım için pişmanım. Ama ney miş; son pişmanlık fayda etmez miş, etmiyor muş!

Sesim kısıldı, soluğu neredeyse götümden alıyorum. Koca: ‘’İyi oldu biraz dinlensin çenen.’’ dedi. Oğlan: ‘’Üstün açık yatmışsındır.’’ dedi. Babam: ‘’Yavaş yaşa biraz… Evde otur, çok gezme. Kitap oku!’’ dedi. Kızım farkında mı, bilmiyorum. Annemle henüz konuşmadım ama kesin: ‘’Göt-baş-bağır açık gezerseniz olacağı bu!’’ diye sever. Gerçi bak kardeşim olaydı çorba değil ama bol bol kahve yapardı, kahveyle beraber sigara içerdik iyice geberik olurdum. Biliyorum biliyorum bunların hepsi sevgiden.

Biz türklerde aile yapımıza uyan budur. Düşer kafa-göz yararsın ‘’Niye önüne bakmıyordun?’’ olur. Bir hata yaparsın ‘’Ben sana demiştim!’’ olur. Yanlışlıkla bir şey kırarsın küfür yersin. Ama neden? Hepsi sevgiden. Bu davranışlar buzdağının görünen kısmıy mış, görünmeyen altta olan şey sevilen için duyulan endişeler miş. Birbirimizi daha az mı sevmeliydik acaba. Kuyruğu dik tutmak yerine ara sıra yelkenleri bırakmalı mıydık sulara.

‘’Ne ekersen onu biçersin!’’ sözü doğru ise böyle gelmiş, böyle gideceğiz demektir. İttire kaktıra, bağırış çığırış yaşayıp gideceğiz vay anasını…

Aman diyim sonunda ara sıra benim gibi pişman olacaksanız eğer ‘’Kıyamam sana! Gel yat nane-limon kaynatayım sana. Al bir tas çorba iç.’’ diye sizi pamuklara saran birileri varsa yakınınızda en azından birkaç gün çıkmayın yataktan. Tadını çıkarın sarılıp sarmalanmanın.  

Özet: Yaşıyorum. Boynuma tülbenti bağladım. Kendime nane-limon kaynattım. Dün olduğu gibi bugünde sokağa çıkacağım. Buzdağının altı da, üstü de kabulüm. Pişmanlığım geçti. Neden mi? Hayat; ‘’neden böyle dedi-demedi, yaptı-yapmadı, geldi-gelmedi’’ diye durup düşünmeye değmez. Ayrıca bunlarla vakit harcayacak kadar uzun olmadığı da söylenen rivayetler arasında.

Şimdi; bu mis gibi Salı sabahından herkese selam. Hayırlı olsun. Hastalara şifa olsun. Derdi olanlara derman olsun. Aşık olanlara soluk olsun. Hep beraber ko verip yaşayalım. Şükürler olsun bu günümüze.

özgür tamşen yücedal

 
Yorum yapın

Yazan: 11 Kasım 2014 in GÜNLÜK

 

Etiketler: , , , , , , , , , , ,

pipi

Nazar-Boncuğu2

‘’Ayy korkmayın yahu hiçbi şi yok!‘’

‘’Akşamına top oynadı.‘’

”Bugün sünnet yarın deniz!‘’

Tüm bunları söyleyenler ya gerçekten balık hafızalılar ya da bizim her bokumuz bi tuhaf. Tamam oğlanın elinden tutup, şort tişort muayene – ön görüşme yapacağız diye doktora gittikten bir saat sonra sünnet işini halletmiş olmam biraz tuhaf olabilir. Ama ne bileyim anacığım! Baktım kestiren çıkıyor, kestiren çıkıyor, herkes bir rahat bir rahat… Açtım Erdo’ya telefon ‘’Adam! Rızan var mı kestireyim mi oğlanın pipiyi?‘’ diye sordum. Adam da baktı benim ses rahat ‘’Kestir!‘’ çıkıverdi ağzından. Kestirdik. Doktor desen: ‘’Biraz ağrısı olabilir, ağlayabilir. Ama yarın yıkanabilir, 3. gün havuza girebilir. Yalnızca beş gün merhem süreceksiniz. Gerçi sizin oğlanın kafa biraz fazla gibi, sorun olursa her saat arayabilirsiniz.‘’ dedi. Anaaa gerçekten bizim ki yürüyerek çıktı hastaneden. Bizim ki derken pipiyi değil oğlanı kastediyorum. Ana oğul bindik arabaya, çıktık yola.

Ulan yarım saat olmadan çocuk başladı mı içli içli ağlamaya. Bir ‘’Acıyoooo!‘’ diyo bir daha ‘’Acıyooo!‘’ diyor. Hayır ben de başlasam ağlamaya kim sürecek arabayı? Ağlaya zırlaya geldik eve, bitap. Diğer yandan içim içimi yiyiyor; hiç acımayacak demiştim, oğlan bir daha bana güvenmezse, diye.

Neyse işte eve geldik sağ salim, çok şükür. İlk çişi yapacağız oğlan acıyacak diye işemeye korkuyor! Tam işerken ‘’Anne içime bir şey oluyo.’’ deyip bayılıvermesin mi! Ben çeneyi açmaya çalışıyorum feryat figan. Ben de bayılsam oğlanı kim ayıltacak? İlk travmadan sonra çişi gelmesin diye içecek tüketimine son verdi zaten. Bu arada kesinlikle pipisine bakmıyor, piyasada satılan sünnet donlarını giymiyor. Pipinin üzerinde plastik bir mama kasesiyle yatıyor. Akşam aile büyükleri geldiler, sağolsunlar. Dualar eşliğinde pipinin ucundan azıcığını yolculayıp, hayırladık. Kalan sahalar oğlanın ve sevgililerinindir. Hepsine hayırlı olsun.

İkinci gün yani doktorun yıkanabilir dediği gün; sabah çişi geldi. İkinci sefer ve daha feci şekilde kasılıp kalmasın mı çocuk elimde. Elif desen yatak odasının kapısında donakalmış bize bakıyor. Ben gene feryat figan… Şükür ikinciyi de atlattık. Ve ben psikopata bağladım. He bu arada arayan sorana anlatıyorum; karılar ‘’Ayy bizde de olmuştu. Çok normal.‘’ demelere başlamasınlar mı! Çekip kendimi mi yoksa onlar mı vursam bilemedim. Kimseyi vurmadım. Erdo deseniz akşamları geliyor eve ‘’ Çok normal Özgür. Geçecek. ’’ diyor. Ki, yalnış anlamayın benim adam iki damla kan görse bayılır. Onu da vurmadım. Vurup katil olsam oğlanla kim ilgilenecek?

Ne yaptım? Oğlanın elinden tutup doktora götürdüm. Pipinin üzerinde yeşil, plastik mama kasesi… ‘’ Doktor bey, bi konuşun hele bizim oğlanla. Geçecek, deyin. Normal, deyin. Ne bileyim işte rahatlasın çocuk. ‘’ dedim. Babacan adam mış, konuştu. Meğer bizim oğlan pipinin yeni halini hiç mi hiç beğenmemiş. Gerçi sünnetten sonra doktor ‘’Sakın baba beni, neden böyle oldu? Hep böyle mi kalacak diye aramasın. Ödemlerin geçip tam şeklini alması 3-4 ayı bulur.‘’ dediydi. Bizde baba değil oğlan, pipinin sahibi arıza çıkarttı.

Beşinci gün her şey yoluna ancak girdi.

Yani anacığım bir pipinin derdine düştük ki sormayın gitsin.

Demek ki neymiş: her söze kanmayacak, inanmayacak mışsın. Tırnağın varsa kaşınacak mışsın! Tüm bunları yaşarken sonsuz manevi desteklerini bizden esirgemeyerek Oğuz’u iki gün boyunca oyun moyun eyleyen, yanında olan Belgin’in oğulları Bulut Ve Poyraz’a teşekkürü etmeden geçemem. Hepinizin huzurunda onlara teşekkür ediyorum, borçlandım.

”Oldu da bitti maşallah!”

özgür tamşen yücedal

 

 

 

 
Yorum yapın

Yazan: 26 Haziran 2014 in ÇOCUKLAR, GÜNLÜK, KADIN & ERKEK

 

Etiketler: , , , , , , ,

13 Ocak

 

1555333_10152129187627398_2070280617_n

Kırkımı çıkarmama az kala olan doğum günümün ilk hediyesi Cem Adrian’dan geldi. Sesiyle alemden aleme gezdiğim, şarkılarıyla kalemime yol çizen, gözyaşlarıma deniz olan adamdan.

Geçen yıl yazmış, hatırlatmışım kendime. Şarkıyı dinlerken düşünüp durdum, geçmişime eklenen son yılda neler oldum diye. Sanırım tek özeti hepsinden biraz olmuş olduğum; biraz kadın, biraz çocuk,  biraz eş, biraz gelin, arkadaş, komşu… En fazla evlat, anne, abla ve Belgin’in dostu olmak vardı. Diliyorum ki, son nefesimi verene kadar devam eder bu olma hallerim.

Evrildiğim tarih ise 1 Temmuz! İşte o gün; gördüğüm, duyduğum, düşündüğüm, üzüldüğüm, sevindiğim her şeyin rengini değiştirdi asla eskiye dönemeyecek şekilde. Annemin o güzel beyninin içinde büyümüş olan tümörle beraber çıkıp gitti hayatlarımızdan manası olmayan her düşünce. İnsanca sandığımız, kısacık ömürlerimizi zorlaştırıp asıl manayı kaybettiren çok şey…

Ve döngüye teslim olunca yaşadım ki; debelenip durmamın zaten hiçbir manası yokmuş. Olacak olan oluyor, gidecek olan gidiyor, kalacak olan da kalıyor. Şimdi yazının tam burasında havayı dağıtmak istemiyorum ama gerçek hazine; ‘Ko götüne rahman gitsin.’  sözünde yatıyor yahu.

Bunların yanında canımın istemediği şeyleri yapmamak için bahane olduklarını bile bile bahaneler üretmeye devam ediyorum.

Zıkkımın pekini içmeye devam ediyorum.

Zıkkımın öbür pekini içmeye de devam ediyorum.

Gerçekleşemeyecek olma ihtimalini hiçe sayarak hayaller kurmaya devam ediyorum.

Erdo’ya aşık kadın olma halim devam ediyor.

Zaman zaman Erdo’dan nefret etme halim devam ediyor. Ama en çok AŞK.

Adres bulmamaktaki yeteneğim devam ediyor. Ama çok daha sakin.

Daha kolay çığlık atabiliyorum.

Geçmişte yapmış olduğum hatalarla hesaplarımı kapattım. Kendimi affettim.

Özlemim sağolsun! Sayesinde daha cesurum. Ve daha Özgür.

Belgin sağolsun! Yaşamak dışında -zorunda olduğum- hiçbir şeyin olmadığını kafama vura vura öğretti, biliyorum artık. Ve omuzlarımdan inen -zorunda olmak- duygusu sayesinde daha hafifim.

Annem hep olsun! Asla yalnız olmadığımı biliyorum.

Babam can olsun! Öğrendim; ağırdan almak güzel, aslolan niyettir.

Serkant Abim şansım olmuş! Hayal kırıklığına uğramanın insan kaldığımın kanıtı olduğunu söyledi ve hayal kırklığı yaşamaktan korkmaz oldum. Yıllar yıllar önce kitaplarla çıkageldi, içinden çıkmak istemediğim kocaman bir dünya hediye etti bana.

Efsane bilmiyor ama onun sayesinde artık yüksek sesle kahkaha atmaktan korkmuyorum. Her defası son kez mişçesine.

Sizler! Hep yakınımda olduğunu bildiğim çok kişisiniz sizler. Arada sırada konuşup görüşebiliyor olsak da beraber olduğumuzu, gönüldaş olduğumuzu bildiğimiz çok kişisiniz. Bir sözünden çok şey aldığım, bakışından izler taşıdığım çok kişi.

Sonra yeni tanıştıklarım var. Mesela Serdar Pecen; ne çok şeyi hatırlattın bize hayata dair. Yalnızca toklaştıklarım, bir bakışla karşılaştıklarım, yanından geçmemin tesadüf olmadığını bildiklerim, günü geldiğinde karşılaşacak olduklarım…

İyi ki doğmuşuz! İyi ki sol yanımızda çarpanın farkındayız! İyi ki arada dürtüp hatırlatıyoruz birbirimize mucizemizi!

James Thurber ‘’Bütün soruları bilmektense bazı cevapları bilmek daha iyidir.’’ diye güzel söylemiş.

özgür tamşen yücedal

Ve bu da hepimize benden hediye: Read the rest of this entry »

 
1 Yorum

Yazan: 13 Ocak 2014 in GÜNLÜK, KADIN & ERKEK, İNSANOĞLU

 

Etiketler: , , , , , , , , ,

 
%d blogcu bunu beğendi: